Jaka opaska SOS dla osoby leżącej?
Kontrintuicyjna odpowiedź: dla osoby leżącej klasyczna opaska z GPS to zwykle zły wybór. Płacisz za lokalizację, która nie będzie używana, i dostajesz urządzenie wymagające ładowania co 2–3 dni — a każde zdjęcie opaski do ładowania to okno bez ochrony. Do tego osoba leżąca często ma osłabione dłonie i mały przycisk na nadgarstku bywa barierą.
Lepsze rozwiązania to stacjonarny przycisk życia (wisiorek z baterią działającą latami + baza głośnomówiąca słyszalna z sąsiedniego pokoju) albo pełna teleopieka z takim zestawem i centrum 24/7. Jeśli senior bywa sadzany w fotelu czy przewożony, dobrym uzupełnieniem jest telefon z bazą i bezprzewodowym przyciskiem SOS na nadgarstek (np. Maxcom MM715). Zestawienie systemów stacjonarnych znajdziesz w rankingu przycisków życia.
Jak rozmieścić przyciski w pokoju chorego
Przycisk alarmowy musi być w zasięgu ręki w każdej pozycji, w której chory spędza czas: przy łóżku, przy fotelu, w łazience, jeśli z niej korzysta. Wisiorek na szyi albo bransoletka sprawdzają się, gdy chory może się nimi posłużyć; jeśli ma osłabione dłonie, warto sprawdzić, czy przycisk da się nacisnąć bez dużej siły. Baza głośnomówiąca powinna stać tak, żeby rozmowa była słyszalna z łóżka.
Gdy chory nie jest w stanie nacisnąć przycisku
Przy bardzo osłabionych osobach przycisk może nie wystarczyć. Wtedy większe znaczenie mają rozwiązania niewymagające działania chorego: elektroniczna niania lub kamera z dwukierunkowym dźwiękiem, czujniki ruchu w mieszkaniu i stały plan odwiedzin opiekunów. Część systemów teleopieki oferuje też regularne telefony kontrolne od operatora.
Koszty i dofinansowanie
Stacjonarny przycisk życia działa zwykle w abonamencie z centrum alarmowym, którego koszt porównujemy w rankingu teleopieki. Zanim podpiszesz umowę, zapytaj w MOPS lub GOPS o program Korpus Wsparcia Seniorów — w wielu gminach seniorzy 60+ mogą dostać takie urządzenie z usługą, zwykle bezpłatnie.